Sobrang disappointed ako sa sarili ko ngayon. Hindi ko akalain na hinayaan ko na umabot sa ganito ang lahat. Naging komplikado na at hindi ko na malaman kung saan ako magsisimula. Naiinis ako sa sarili ko na hinayaan ko na masaktan nila ako. Ito na nga ba yung sinasabi ko kung bakit ayaw na ayaw ko magtiwala sa kahit na kanino eh. Sa una masaya, tapos sobrang bait nila sa’yo. Tapos dadating yung panahon na hindi na sila yung taong pinagkatiwalaan mo nung umpisa. Mapapatanong ka na lang sa sarili kung bakit ka naniwala.

Anong nangyari sa’yo? Bakit ka iyak ng iyak dyan, diba matapang ka? Akala ko ba kaya mo na sarili mo eh bakit parang gumuguho mundo mo.

Hirap naman nang ganito. Alam ko naman dapat kong gawin eh, bakit hindi ko ginawa. Napakadami ko nang naisakripisyo para maging okay kami. Halos itapon ko na yata lahat para sa kanya. Nakisabay ako sa ikot ng kanyang mundo. Mali nga siguro, alam ko naman yun. Pero naisip ko din naman na ngayon lang ako nakagawa ng ganitong klaseng risk, kaya lesson learned na din.

Dahil sa kanya, nakuha ko na din makasakit ng ibang tao. Hind ko man sinasadya, pero hindi na din siguro ako nakapag-iisip ng tama dahil sarili ko na lang din ang naisip ko. Takot na takot akong masaktan at matalo. At ngayon, napakadami ko tuloy pinagsisisihan.

Malutas ko sana lahat ng hinaharap ko ngayong problema. Gusto ko siyang sisihin sa mga nangyayari sa akin ngayon, dahil siya din naman ang nagdala sa akin kung nasaan man ako ngayon. Pero hindi eh.. responsable din ako dito kasi pwede naman na hindi ako nakinig sa kanya.

Hindi ako nagagalit sa ibang tao. Nagagalit ako sa aking sarili sapagkat ginusto ko din ito. Hindi kasi ako naging maingat, masyado akong nalibang sa mga nangyayari. Nalulungkot lang ako dahil pakiramdam ko wala na akong halaga sa kanya. Hindi niya alam kung gaano ako nahihirapan ngayon. Kahit na sabihin ko sa kanya araw-araw, pero parang hindi naman niya iniintindi. Sobrang sakit lang na wala siya sa mga panahon na kailangang kailangan ko siya.

Isa pa din naman nakakasama ng loob eh yung mga taong mahilig magtanong pero hindi naman talaga concerned. Dapat talaga hindi na ipinagkakatiwala sa mga tao ang ibang mga bagay. Sarilinin mo na lang, o kaya naman kung nabiyayaan ka ng mga tunay na kaibigan na handang umalalay sa’yo.

Sa mga ganitong pagkakataon, wala ka na talagang matatakbuhan kundi ang sarili mo. Malalagpasan ko din lahat ito, alam ko na hindi ako pababayaan ng Diyos. At patawarin Niya sana ako sa mga kasalanan ko. Kailangan ko na lang siguro na tibayan loob ko para hindi na ako nasasaktan sa tuwing nararamdamn ko na parang pinapabayaan na niya ako.

“I go to seek a Great Perhaps.” -Francois Rabelais

That probably might be the most accurate quotation applicable to the crisis I am facing right now.

Like my usual summer vacations, I stay up until the crack of dawn. I was lying on my bed and still wide awake at 3 am, listening to Phillip Phillips’ Home (which happens to be very relevant). Seeing these two young girls on the bed next to mine made me feel that I really am starting to grow up. Starting to grow maturely, rather. Earlier, they were joking around about crushes and petty stuffs; and none of it doesn’t seem to matter to me that much anymore.

And I was lying still, feeling a bit older. I feel too old for silly things but too young to do something great. I am lying on my bed feeling useless. I am lying still, feeling like I am wasting my hours, days, and weeks. I want to do something worthy of my time but I always end up doing nothing.

I have had a lot of serious thinking during the past summers. In those nights, I had noted alot of questions and some are still left unanswered. But as I lay still tonight, I didn’t ask a question. It was like something had hit me. It wasn’t a question, it wasn’t an answer; it was a fact that I have to accept. It was a Eureka moment. Maybe I always stay up late not because of my messed up body clock. It was not because I am just a typical teenager. Maybe, just maybe, I am seeking for greater adventures. I do not want to get stuck here and dream of better days. I want to do something with my life. But I just can’t figure out what that something is.

“…it was that you can’t ascribe great cosmic significance to a simple earthly event. Coincidence, that’s all anything ever is, nothing more than coincidence… there are no miracles. There’s no such thing as fate, nothing is meant to be.”

So, it has been a year since those weeks of constant bumping into each other that stirred curiosity. And I still wonder if it was fate or just a coincidence that was turned into something more by our choices. But that isn’t the question now, is it? :)